Trasa W-Z

Nazwa Trasy W-Z (Wschód-Zachód) oznacza części miasta jakie ze sobą łączyła. Była to pierwsza inwestycja komunikacyjna po II Wojnie Światowej. Trasa była budowana niespełna dwa lata. Ówczesnym władzom zależało aby otwarcie zbiegało się w czasie z piątą rocznicą uchwalenia manifestu PKWN, co zreszą się udało gdyż oddano ja do użytku dokładnie 22 lipca 1949.
Ważnym elementem Trasy W-Z jest tunel pod Krakowskim Przedmieściem, ul. Senatorską i Miodową. Jego budowa była ryzykownym przedsięwzięciem – po usunięciu mas ziemi w 1948 zaczęła się osuwać wy skarpa wiślana, a mury stojącego na niej kościoła św. Anny zaczęły pękać (ślady przesunięć partii murów są widoczne na wewnętrznej północnej ścianie świątyni).
Podczas budowy Trasy W-Z oraz ówczesnej ul. Marcelego Nowotki (ob. ul. gen. Władysława Andersa) i osiedla Mariensztat częściowo zmieniono układ ulic w tym rejonie Śródmieścia. Rozebrano m.in. wysadzony przez wycofujących się po Powstaniu Warszawskim Niemców wiadukt Feliksa Pancera (1844, zmodernizowany w latach 1907-1908 w celu przystosowania do obsługi ruchu tramwajów elektrycznych), tworzący niegdyś bezpośredni zjazd z placu Zamkowego na most Kierbedzia (1864, odbudowany w 1917), zmieniono bieg ulic Bielańskiej, Kapucyńskiej, Nowego Zjazdu, Nowego Przejazdu oraz Długiej i Nalewek (jej fragment przemianowano na Bohaterów Getta). Nowy most Śląsko-Dąbrowski spoczął na filarach zniszczonego w czasie wojny mostu Kierbedzia.
Na otwarcie trasy sprowadzono z Wrocławia wyprodukowane w roku 1925 dwuosiowe wagony tramwajowe LH Standard i wyprodukowane w roku 1901 wagony L Maximum-czteroosiowe.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *