Mariensztat

Mariensztat przylega od południa do Starego Miasta, leżąc u stóp Zamku Królewskiego, od którego jest jednak oddzielony nasypem prowadzącym na most Śląsko-Dąbrowski. Jest to jedno z najmniejszych osiedli Warszawy oddane do użytku wraz z nową arterią komunikacyjną (trasą Wschód-Zachód) 22 lipca 1949 roku.
Było to także pierwsze warszawskie osiedle zbudowane po II wojnie światowej na miejscu doszczętnie zniszczonego w powstaniu warszawskim, przedwojennego Mariensztatu. Zachowano częściowo fasadyniektórych domów, projektując jednak inne, choć na owe czasy nowoczesne wnętrza. Mariensztat składa się z 23 kamieniczek, wzniesionych z cegły z rozbiórki zniszczonej Warszawy.
Osiedle posiada zrównoważoną, niewysoką zabudowę i dużo zieleni. W niczym nie przypomina jednak ani charakteru, ani zabudowy istniejącej w tym miejscu do II wojny światowej.
Na samym początku Mariensztat był jurydyką, założoną przez Eustachego i Marię Potockich w1762 roku. Prawdopodobnie nazwa pochodzi od imienia Marii „miasto Marii” (niem. Marienstadt ). Jurydyka położona była na terenie powstałym po przesunięciu się Wisły, na tyłach ogrodów bernardynów i Radziwiłłów. Teren miasteczka obejmował rynek z ratuszem oraz 8 ulic, w tym cztery brukowane, natomiast większość zabudowy była drewniana. W 1780 roku jurydyka została odkupiona przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który nadał jej prawa miejskie, a w 1781 roku został połączony z jurydyką Stanisławów. W 1784 roku król podarował obie jurydyki Starej Warszawie w zamian za tereny na Solcu położone obok akurat powstających Łazienek.
Współczesny Mariensztat to pierwsze powojenne osiedle mieszkaniowe, zaprojektowane przez Zygmunta Stępińskiego oraz Józefa Sigalina. Jego zabudowa w niewielkim tylko stopniu przypomina ten przedwojenny. Niskie kamieniczki nawiązujące do architektury XVIII wieku w rzeczywistości są blokami o niewielkich mieszkaniach. Niektóre bloki budowano bijąc rekordy szybkości, zaledwie w kilka dni, co odbiło się na nie najlepszej jakości murów. Osiedle oddano do użytku 22 lipca 1949 roku, wraz z trasą W-Z.

źródła: Wikipedia, WarszawaWikia

grafiki : Piaskarze – obraz Aleksandra Gierymskiego przedstawiający wybrzeże Wisły w rejonie Mariensztatu ok. 1880, Warsaw Mariensztat Warsaw St. Mariensztat

Schody ruchome przy Trasie W-Z

Schody ruchome przy trasie W-Z są pierwszymi schodami ruchomymi jakie powstały w Polsce, oczywiście jak na tamte czasy całość była produkcji radzieckiej. Schody miały trzy ciągi komunikacyjne o długości 30 metrów każdy. Przepustowość wynosiła ok 10 000 osób na godzinę. Schody woziły ludzi na wysokość 12 metrów. Całością sterowała maszynownia która ważyła 150 ton i zajmowała prawie całe podziemie kamienicy Nowickiego zwanej także Kamienicą Johna.
30.06.1997 roku schody zostały zamknięte, po awarii ostatniego z ciągów komunikacyjnych ( dwa pierwsze nie działały już od dłuższego czasu, i jedynie pobierano z nich części zamienne konieczne do utrzymania ruchu w ostatnim działającym)
W 2005 roku przeprowadzono remont kapitalny schodów. Zamiast trzech ciągów komunikacyjnych uruchomiono dwa całkowicie nowe , oraz przeźroczystą windę dla osób niepełnosprawnych. Dzisiejsze schody są produkcji niemieckiej , posiadają aluminiowe balustrady (poprzednie miały drewniane pokryte fornirem) a długość każdego ciągu wynosi 28m ( czyli skrócono je o 2 metry, co sprawiło że teraz są bardziej strome). Cześć starej radzieckiej aparatury oddano do Muzeum Techniki a część zezłomowano. Dzisiejsza aparatura waży dziesięć razy mniej niż pierwotna bo „zaledwie” 15 ton.
W piwnicach kamienicy, gdzie dotychczas mieściła się stupięćdziesięciotonowa maszynownia starych schodów, umieszczono bezpłatne toalety (w tym jedna przystosowana dla potrzeb inwalidów) i lokal usługowy, przy jednej ze ścian natomiast stanęła jedyna pamiątka po radzieckiej aparaturze – pulpit sterowniczy z rzucającymi się w oczy mosiężnymi napisami „ВВОДЫ”, „ЭСКАЛАТОР N1”, „ЭСКАЛАТОР N2” i „ЭСКАЛАТОР N3”.
Oficjalne otwarcie wyremontowanych schodów ruchomych miało miejsce 21 lipca 2005.

więcej o schodach ruchomych przy TRASIE W-Z można poczytać TUTAJ—>>>

Trasa W-Z

Nazwa Trasy W-Z (Wschód-Zachód) oznacza części miasta jakie ze sobą łączyła. Była to pierwsza inwestycja komunikacyjna po II Wojnie Światowej. Trasa była budowana niespełna dwa lata. Ówczesnym władzom zależało aby otwarcie zbiegało się w czasie z piątą rocznicą uchwalenia manifestu PKWN, co zreszą się udało gdyż oddano ja do użytku dokładnie 22 lipca 1949.
Ważnym elementem Trasy W-Z jest tunel pod Krakowskim Przedmieściem, ul. Senatorską i Miodową. Jego budowa była ryzykownym przedsięwzięciem – po usunięciu mas ziemi w 1948 zaczęła się osuwać wy skarpa wiślana, a mury stojącego na niej kościoła św. Anny zaczęły pękać (ślady przesunięć partii murów są widoczne na wewnętrznej północnej ścianie świątyni).
Podczas budowy Trasy W-Z oraz ówczesnej ul. Marcelego Nowotki (ob. ul. gen. Władysława Andersa) i osiedla Mariensztat częściowo zmieniono układ ulic w tym rejonie Śródmieścia. Rozebrano m.in. wysadzony przez wycofujących się po Powstaniu Warszawskim Niemców wiadukt Feliksa Pancera (1844, zmodernizowany w latach 1907-1908 w celu przystosowania do obsługi ruchu tramwajów elektrycznych), tworzący niegdyś bezpośredni zjazd z placu Zamkowego na most Kierbedzia (1864, odbudowany w 1917), zmieniono bieg ulic Bielańskiej, Kapucyńskiej, Nowego Zjazdu, Nowego Przejazdu oraz Długiej i Nalewek (jej fragment przemianowano na Bohaterów Getta). Nowy most Śląsko-Dąbrowski spoczął na filarach zniszczonego w czasie wojny mostu Kierbedzia.
Na otwarcie trasy sprowadzono z Wrocławia wyprodukowane w roku 1925 dwuosiowe wagony tramwajowe LH Standard i wyprodukowane w roku 1901 wagony L Maximum-czteroosiowe.

Ruchoma szopka na Miodowej

Co prawda nie jest to miejsce które można odwiedzać cały rok ale nie jest to również miejsce o którym można zapomnieć w serwisie poświęconym warszawskiej Starówce.

Ruchoma szopka powstała w 1948 roku , została skonstruowana przez Piusa Jankowskiego i Konrada Warszawskiego. Jak można się domyślać na początku sami twórcy napędzali ją ręcznie. Głównym motywem szopki jest złóbek Jezusa z czuwającymi nad nim Maryją i Józefem oraz zmierzającą do niego pielgrzymką ludzi różnych sfer i kultur, oraz postaci ważnych dla losów Polski i świata. Każdego roku w jakimś minimalnym stopniu wystrój poza głównym motywem się zmienia, a zmiany mają najczęściej związek z bieżącymi wydarzeniami ważnymi dla Polski. W 2010 pojawiła się postać księdza Jerzego Popiełuszki a także akcenty związane z katastrofą smoleńską…

Kamienne schodki

Pierwsza wzmianka o ulicy pochodzi z 1527 r. Kamienne Schodki dawniej prowadziły do Furty Białej znajdującej się w murach obronnych miasta, a dalej do Wisły. Ulica była wykorzystywana do noszenia wody z rzeki.

W XVII wieku nazywana była Na Schodkach, w XVIII wieku Schodki, a od końca XVIII wieku Kamienne Schodki (co miało być podkreśleniem zastąpienia drewnianych stopni kamiennymi). Nazywano ja także: Przechodnią, Ciasną i Pieszą.

W grudniu 1806 r. z ulicy Kamienne Schodki Napoleon Bonaparte w towarzystwie księcia Józefa Poniatowskiego oglądał Wisłę. Ulica zabudowana była dwoma domami i kamienicą. W XIX i XX wieku stanowiła miejsce, które często odwiedzali artyści.

Zniszczone podczas II wojny światowej budynki w części odbudowano (1952-1962). Rozluźniono wówczas zabudowę pomiędzy ulicą Brzozową a Bugaj.

Kolejny remont ulicy miał miejsce w 2002 r. (między ul. Brzozową a Bugaj). 78 stopni schodów wymieniono na nowe, wykonane z szarego granitu. Wymieniono też drewniane poręcze, żelazne kraty, furtki oraz w niektórych miejscach mur oporowy wzdłuż ulicy (część muru wzmocniono). Dodatkowo mur obłożono jasnymi płytami piaskowca[4]. Podczas prac remontowych natrafiono m.in. na fundamenty kamienicy z XVIII wieku oraz stary rynsztok.

Grafika : Ulica Kamienne Schodki w Warszawie – Maksymilian Gierymski (1846–1874)
Informacje : Wikipedia

Rynek Nowego Miasta

Rynek Nowego Miasta powstał przed 1408. Wtedy to Janusz I Starszy nadał przywilej lokacyjny kolejnemu miastu ponieważ Warszawa jako taka już zaczynała być za mała. Miasto to nosiło nazwę Nowa Warszawa i zostało ulokowane na trasie do ówczesnego Zakroczymia (aktualnie jest to zbieg ulicy Freta i Zakroczymskiej, nie mylić z Zakroczymiem w powiecie nowodworskim )  Rynek początkowo miał kształt prostokąta o wymiarach 135 m na 120 m, a więc był prawie dwukrotnie większy od rynku staromiejskiego. Wtedy stały przy nim kościoły św. Jerzego i Najświętszej Marii Panny oraz ratusz z 1680, który został rozebrany w 1818, natomiast administracyjne połączenie Nowego Miasta z resztą Warszawy nastąpiło dopiero w 1791, podczas likwidacji tak zwanych jurydyk Warszawy*.  Herbem Nowej Warszawy była Panna z jednorożcem (można ją zobaczyć na studzience znajdującej się na rynku) . Rynek został zburzony w 1944, obecnie odbudowany, nawiązuje do budownictwa z przełomu XVIII i XIX wieku. Aktualnie  rynek ma nieforemny kształt, wyróżnia się także zróżnicowaniem poziomów. Na środku placu stoi studzienka żeliwna z II poł. XIX w. ustawiona tutaj w 1958, na której szczycie przedstawiony jest herb Nowego Miasta – panna z jednorożcem. Z boku stoi bryła odbudowanego kościoła św. Kazimierza. Rynek Nowego Miasta z Rynkiem Starego Miasta łączy opisywana już ulica Freta. Na ulicy tej wychowywała się Maria Skłodowska-Curie.

*Jurydyki Warszawy to zespół jurydyk otaczających Warszawę do czasu ich likwidacji przez uchwaloną 18 kwietnia 1791 ustawę zwaną Prawem o miastach, a powstających od 1559 wokół królewskiej Warszawy składającej się z dwóch odrębnych miast: Starej i Nowej Warszawy.

Grafika : Canaletto, Zdjęcia : Club Fotostrefa oraz własne, Informacje : Wikipedia

Pomnik Kilińskiego

Pisząc kilka słów o pomniku szewca Jana Kilińskiego, należy najpierw w kilku słowach napisać kim był szewc Kiliński i czym sobie zasłużył że postawiono mu pomnik na warszawskiej Starówce..

Jan Kiliński urodził się w 1760 w Trzemesznie w Wielkopolsce.  Gdy miał 16 lat zmarł jego ojciec.  Zawodu szewca uczył go brat w Poznaniu. w 1788 roku uzyskał tytuł mistrza szewskiego. Do Warszawy przybył w roku 1780, gdy miał 20 lat.  Nie potrzebował wiele czasu aby zaskarbić sobie sympatię swoich klientów a głównie klientek. Z jednaj strony dlatego ze był świetnym fachowcem z drugiej ze względu na przyjazny charakter.   Jego wyroby były także na dworze królewskim.

Jana Kilińskiego także znamy jako pułkownika walczącego w Powstaniu Kościuszkowskim. W dniach 17 (Wielki Czwartek) i 18 kwietnia 1794, w czasie Insurekcji Warszawskiej stanął na czele ludu.

19 kwietnia insurekcja przyłączyła się do Powstania Kościuszkowskiego i uznała Kościuszkę za Najwyższego Naczelnika Siły Zbrojnej Narodowej. Władzę przejęła Rada Zastępcza Tymczasowa, w skład której wszedł także Kiliński. 28 czerwca 1794 roku Kiliński wysłał oddziały z Warszawy na front. 2 lipca 1794 został mianowany przez Kościuszkę pułkownikiem.

Pod koniec powstania został pojmany przez Prusaków i wydany Rosjanom.Po wyjściu z więzienia w Twierdzy Pietropawłowskiej w Petersburgu w 1796, zamieszkał w Wilnie, gdzie brał udział w konspiracji za co został ponownie pojmany przez Rosjan i wywieziony w głąb Rosji. Po powrocie z niewoli nie angażował się w życie publiczne, natomiast pisał pamiętniki. Zmarł 28 stycznia 1819 w Warszawie i został pochowany pod kościołem na warszawskich Powązkach, lecz jego mogiła została zniszczona w czasie przebudowy kościoła.

Pomnik pierwotnie pomnik został postawiony na placu Krasińskich, potem znajdował się w alei 3 Maja aby potem znowu wrócić na plac Krasińskich. 1959 roku pomnik stanął tam gdzie stoi do dzisiaj czyli na podwalu przy ulicy Kapitulnej

Fontanny multimedialne – w trakcie budowy otwarcie wiosna 2011

Na początku Maja 2010 ruszyła budowa nowoczesnego parku fontann multimedialnych na Podzamczu w Warszawie, a dokładnie obok Skweru im. I Dywizji Pancernej w miejscy tzw brodzika. Zakończenie prac oraz otwarcie planowane jest na wiosnę 2011  roku. Działanie tej atrakcji wg informacji z urzędu miasta będzie opierało się na tzw koncertach fontann. Mają to być około 30 minutowe pokazy w sobotnie wieczory. Tłem pokazów ma być muzyka klasyczna, w klasycznej lub nowoczesnej aranżacji. Pokazy multimedialne będą realizowane na na fontannie głównej. Na niej zamontowane już są dysze które będą tworzyły ekran wodny na którym wspomniane pokazy będą wyświetlane. Będą wyświetlane na nim także kilkuminutowe filmy o Warszawie zarówno z historii miasta jak i warszawy współczesnej.

Wg urzędu miasta Park Fontann Multimedialnych będzie dzielił się na 3 części

  • część południową stanowiącą przestrzeń parkową zlokalizowaną przy ul. Boleść z dużą ilością drzew, krzewów, zieleni niskiej, ław i ławek oraz z fontanną suchą dla dzieci tzw. pluskowisko
  • część centralną z przebudowaną fontanną o powierzchni ponad 2200 m2 oraz fontanną liniową o długości ponad 120 m tzw. organami wodnymi
  • część północną stanowiącą błonia z odsłoniętymi widokami na panoramę Starego Miasta

Na razie inwestycja jest w trakcie budowy ale aktualnie są to już  bardziej prace wykończeniowe. Zdjęcia z bieżących postępów budowy znajdziecie Państwo w naszym serwisie, nowe zamieszczane są co około 2 tygodnie.

Oprócz opisywanej inwestycji prowadzone są także prace związane z remontem alejek parkowych i oświetlenia. Zmodernizowano ścieżkę rowerową na odcinku ulica Boleść – Sanguszki.

źródła:

Serwis Urzędu Miasta

Zamek Królewski

Historię zamku można znaleźć na wielu stronach, dlatego tutaj ograniczymy się do zaznaczenia kilku ważniejszych dat z istnienia tej budowli. Jeśli cofnąć się do samego początku istnienia Zamku Królewskiego należy zacząć XIII wieku. Nie był to jeszcze zamek, nawet z zamkiem budowla się nie kojarzyła.  We wspomnianym XIII wieku za panowania  księcia mazowieckiego Konrada II, zbudowano gród drewniano-ziemny zwany Dworem Mniejszym. Kolejny książę, Kazimierz I, zdecydował o postawieniu w 1350 pierwszego obiektu murowanego na terenie grodu, Wieży Wielkiej, i właśnie wieża ta jest jakby zalążkiem dzisiejszego Zamku Królewskiego. Na początku XV wieku Janusz I Starszy wybudował piętrowy gotycki murowany zamek, zwany Dworem Większym.  Charakter nowej siedziby i jej rozmiary (47,5 m na 14,5 m) zadecydowały o zmianie statusu obiektu, już nie była to wieża a dwór  od 1414 funkcjonował już jako Dwór Książęcy, a na początki XVI wieku stał się rezydencją królewską. Pod Koniec XVI wieku dobudowano do Dworu Większego  Dom Królewski.

W latach 1548-1556 zamek pozostawał siedzibą królowej Bony Sforzy, żony Zygmunta I.

1568-1572 projekt przebudowy obiektu Zygmunt August,

W 1595 król Zygmunt III Waza podjął decyzję o rozbudowie zamku na funkcje już nie obronne, ale publiczne

Później, po 1614 roku, zbudowano skrzydło zachodnie (od strony dzisiejszego placu Zamkowego)

W 1619 ukończono budowę Nowej Wieży Królewskiej zwanej także Wieżą Zygmuntowską, o wysokości 60 metrów Na szczycie wieży umieszczono zegar z pozłacanymi wskazówkami i miedzianymi tarczami, nowa iglica wieży miała 13 metrów wysokości, złocone gałki i miedzianą chorągiewkę na szczycie.

W czasach potopu szwedzkiego w latach 1655-1656 zamek królewski w Warszawie został splądrowany – Szwedzi wywieźli bezcenne obrazy, meble, gobeliny, królewską bibliotekę i archiwum koronne oraz liczne rzeźby, całe posadzki i chorągwie królewskie.

w 1656 kula armatnia uderzyła w iglicę Wieży Zygmuntowskiej co spowodowało jej przełamanie i zniszczenie wskutek upadku na dziedziniec zamkowy.

Już w 1657 rozpoczęto odbudowę zamku

1702 Zamek zajęli Szwedzi, urządzając w nim szpital na 500 łóżek, natomiast w Sali Poselskiej i pokojach ministrów stajnie.

W 1704 zamek został odbity przez wojska polskie, jednak wkrótce ponownie przeszedł w ręce wojsk szwedzkich.

W 1707, na mocy traktatu pokojowego między Augustem II i Karolem XII do Warszawy weszły sprzymierzone wojska rosyjskie, a na zamku zamieszkał car Piotr I Wielki. Po dwóch miesiącach siły rosyjskie wycofały się z Warszawy grabiąc z Zamku dzieła sztuki, m.in. obrazy Tomasza Dolabelli, w tym dwa ważne dla Rosjan dzieła malarskie: Zdobycie Smoleńska i Złożenie hołdu Zygmuntowi III przez carów Szujskich.

W 1717 przebudowano gruntownie Salę Poselską, która odtąd miała służyć władcom saskim w charakterze sali koronacyjnej.

W kolejnych latach, między 1722 a 1723, przebudowano kolejne sale zamkowe , utworzono nową Salę Senatorską, przenosząc elementy wyposażenia starej do nowej lokalizacji, m.in. 60 herbów polskich województw, boazerie, gzymsy oraz lizeny.

31 maja 1732 na zamku wybuchł pożar, który zniszczył elewację zachodnią oraz część Wieży Zygmuntowskiej i zewnętrzne rzeźby fasadowe, zwane Armaturą.

W okresie 1740-1747 przebudowano fasadę od strony Wisły w stylu późnobarokowym

3 maja 1791 Sejm Czteroletni uchwalił na Zamku Królewskim w Warszawie konstytucję, w uroczystym pochodzie wyniesiono marszałka sejmu Stanisława Małachowskiego w stronę pobliskiego kościoła

Świętego Jana. Na Zamku z tej okazji wmurowano marmurową tablicę z tekstem autorstwa Ignacego Krasickiego.

W dniach 19-20 grudnia 1806 oraz 1-30 stycznia 1807 na zamku przebywał cesarz Napoleon Bonaparte. Tutaj w 1807 podjął decyzję o utworzeniu Księstwa Warszawskiego,

W latach 1818-1821 po wschodniej stronie Zamku powstały Arkady Kubickiego tworzące szeroki taras wzdłuż fasady saskiej.

W 1890 prowadzono przebudowę Elewacji Saskiej, pod kierunkiem budowniczego Januarego Kiślańskiego, podczas których zniekształcono arkady obu galerii widokowych, pochodzące z czasów Augusta III.

Od 1926 Zamek Królewski pełnił funkcję rezydencji polskiego prezydenta.

We wrześniu 1939 Zamek Królewski spłonął po niemieckich bombardowaniach, a po zajęciu Warszawy przez wojska niemieckie rozpoczęła się planowa grabież dzieł sztuki z obiektu.

Odbudowa w stanie surowym (zakładająca przywrócenie wyglądu Zamku do stanu sprzed 1939 roku i przywróceniem elementów zlikwidowanych podczas wcześniejszych przebudów obiektu), została zakończona w lipcu 1974, jednak wyposażanie wnętrz (meble, obrazy, zbiory dzieł sztuki itp.) i prace wykończeniowe trwały do 1988. Dodatkowego wsparcia finansowego w odbudowie udzielił Społeczny Fundusz Odbudowy Stolicy.

W 1980 razem ze Starym Miastem odbudowany Zamek Królewski w Warszawie został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

W latach 2004–2008 przeprowadzono kompleksowy remont pałacu Pod Blachą (który w 1989 włączono do zespołu zamkowego), a w latach 1996–2009 remont Arkad Kubickiego (według projektu Stanisława Fiszera), które łączą średnie i dolne Ogrody Zamkowe. W 2009 konserwator zabytków podjął decyzję o przywróceniu oryginalnego koloru wschodniej Elewacji Saskiej (od strony Wisły).

Obecnie Zamek pełni funkcję muzeum i podlega bezpośrednio Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na Zamku Królewskim przyjmowane są również oficjalne wizyty i spotkania państwowe. Każdego roku Zamek Królewski w Warszawie zwiedza 500 000 ludzi.


Informacje historyczne : Wikipedia

Zdjęcia : własne

Ulica Freeta

Ulica ta łączy praktycznie Stare Miasto z Nowym Miastem. Ciągnie się od Barbakanu do Ulicy Kościelnej, w pewnym sensie jakby przebiegała przez środek warszawskiej Starówki.
Wzdłuż niej znajduje się wiele miejsc atrakcyjnych dla zwiedzających, praktycznie na żadnej z ulic Starówki nie ma ich aż tyle. Liczne kościoły z których każdy zachwyca , liczne kamienice z których każda ma swoją historię, Rynek Nowego Miasta , oraz na drugim końcu Barbakan. Do tego liczne urocze uliczki, to wszystko robi wrażenie szczególnie gdy zapada zmrok.  A historia ulicy sięga XIV wieku gdy przed północną bramą obronną powstał wydłużony plac. Pod koniec XIV wieku wokół placu zaczęły powstawać budynki. Miejsce nazwano Freta. Na początku XV wieku weszło ono w skład lokowanego miasta Nowa Warszawa, na odcinku pomiędzy Świętojerską, a Rynkiem Nowomiejskim jako ulica lokacyjna. Na początku ulica zabudowana była drewnianymi chatami, zabudowania były już zwarte i miały maksymalnie dwie kondygnacje. Znajdowały się w nich głównie kramy, browary, pracownie i warsztaty malarskie, złotnicze, sukiennicze, tkackie, budynki gospodarcze i mieszkalne.

W połowie XVII wieku  część zabudowań spłonęła. Pierwsze murowane kamienice powstały podczas odbudowy.  Ulica cały czas jednak miała przede wszystkim charakter handlowy (sklepy, szynki i winiarnie). W latach 1741-1772 funkcjonowały „czarne jatki”, w których swoje produkty sprzedawali szewcy.

Obecna zabudowa ulicy pochodzi z lat 1950-1955. Jest rekonstrukcją kamienic z XVIII wieku, które zostały zniszczone w 1944 r. Po II wojnie światowej ocalały jedynie mury niektórych budynków. Do kilku już nie dobudowywano wyższych pięter, w niektórych zmieniono styl. Nie zostały także odtworzone oficyny i budynki na tyłach posesji. Oryginalny jest bruk z kostek, z czerwonego granitu i chodniki z granitowymi krawężnikami  Odbudowę ulicy przeprowadzano stopniowo. Szeroka część ulicy w 1951 r. była w stanie surowym, a większość kamienic była oddana do użytku w 1955 r.